Payapa,Presko, mahalimukayak, malamig ang hanging dumampi at bumalot sa aking buong katawan. Uniti unti, dahan dahan, natali natali ako sa pakiramdam na dulot nito sa akin.Pakiramdam na walang hanggan, walang kundisyon, at pikit na lalasapin ang mundong iniikutan.Ibinuka ko ang aking mga kamay sa langit at ngumiti sa araw, hinayaang ang pakiramdam ay lumipad kasabay ng mga ibon sa himpapawid.

Sa gitna ng kalunuran, ginising ako ng patak ng ulan na dumapi sa aking mga pisngi, at unti unti, binasa nito ang aking buong katawan. humampas ang malakas na hangin at itinaboy ang mayuming hangin. Sa pagpatak ng tubig sa lupa, itinaboy nito ang payapang ulap at tinakpan ng maitim na langit ang sinag ng araw. Akoy namulat at tumindig sa paligid. Sa paggalaw ng aking dib dib, Naramdaman kong nanatili pa din ang kakaibang pakiramdam na dala ng Payapa,Presko, mahalimukayak, malamig na hangin,patuloy ako nitong binabalutan.Sa aking paglingon, tuluyan ng nawala ang mayuming hangin at kasama nito ang aking hinga.

Tumigil nanaman ang tren sa LRT. Paumanhin daw sa pansamantalang abala ang banggit ng operator. Tumindig ako’t bumitiw sa aking mahigpit na pagkakakapit mula sa malamig na bakal sa aking harapan, “nakakainis, tumugil nanaman ang tren”. Ilang mga pasahero ang napabuntong hininga matapos marinig ang boses ng operator, marahil ay pinili nalang nilang itago ang pagkadismaya apagkat alam nilang wala naman silang magagawa pa. Ang ila’y nagsalita,tumingin sa ilang katabi, tila naghahanap ng kapanig sa pagkainis sa muling pagtigil ng tren, at ang ila’y patuloy lang sa pakikipagkwentuhan sa kanilang kasamang tila ngayon lang nila ulit naksama, hindi pansin ang pagtigil ng tren.

Nakatindig lamang ako’t tahimik na nagabang sa muling pagikot ng mga gulong ng tren. Nakakabagot na paghihintay. Tila tumahimik ang buong paligid, nawala ang ingay ng mga pasaherong nagrereklamo, nagchichismisan at ang malalim na buntong hinga ng ilan sa kanila. Nawala ang lahat, maging ang lamig na bumabalot sa aking mga balat, tila nilamon ang lahat ng kadilimang bigla na lamang kumalat sa buong kapaligiran. Nakakabingi ang katahimikan, nakakabulag ang kadilimang lumalamon sa lahat ng aking nasisilayan.

Tahimik pa din akong nakatindig, nakayuko at nakatingin sa aking mga paang dinumi ng maghapong paglalakad sa kung saan saan. Bigla kong naalala ang aking kagustuhang makauwing agad kung kaya ako nag LRT. “nakakainis, sana’[y sumakay nalang ako ng jip”. Sandaling binasag ng pagkalam ng aking tiyan ang matinding katahimikan. “nagugutom na ako, sana may pagkain pag uwi ko”.  Naramdaman ko ng masakit na ang aking mga paa, tila isa isang dumadaloy paakyat sa bawat ugat ko ang sakit, dala siguro ng matagal na paglalakad at pagtayo. ” gusto ko nang makaupo”.

Tumigil ang oras…

Kasabay ng paglamon sa akin ng katahimikan at kadiliman, ang aking isipa’y naglakbay sa ibat bang pangyayaring biglaang nagbalik sa aking kamalayan. Tila naglakabay akong muli pabalik sa mga nagdaan nang pangyayari, isa isang pinagmamasdan ang mga ito, at pansamantalang nagingiti sa aking mga nakikita,natatawa sa mga nakakatawang pangyayari. Papalalim ng papalalim ang paglangoy ng aking isipan sa aking pantasya, nakita ko ang mga bagay na nais kong makita at naranasan ko ang mga bagay na matagal ko ng ninananis na maganap. Maging ang mga taong matagl ko ng hindi nakikita ay muli kong nakasama.

Palalim ng palalim, at lalo pang lumalim…

Napaisip ako sa ilang mga bagay, at nagbuo ng ilang mga katanungan. Tuloy tuloy lang sa pagiisip at pagtatanong, paghahanap ng kasaguatan sa mga bagay na nagyon ko lamang mabigyang pansin.Padami ng padami ang katanungan, nakakabingi na ang ingay ng aking isipan.

Biglang may isang ingay na nagahon sa akin mula sa akng pagkakalunod, Tumunog na pala ang maliit na ilaw sa itaas  na senyales ng pagsasara ng pintuan ng tren. Nagsimula ng muling umikot ang mga gulong nito, naririnig ko na ang dagundong. Muli kong narinig ang ingay sa buong paligid, ingay ng paggaan ng loob sapagkat sa wakas ayumandar na ang tren, ang malalim na buntong hinigay nagiba na ng himig. Lumiwanag na ang buong paligid at muli kong ikinapit ang aking mga kamay sa malamig na bakal sa aking harapan.

Ilang istasyon pa bago makarating sa aking bababaan, ilang beses pang muling titigil ang tren na ito upang magbaba ng mga pasahero, ilang minuto pa ang lalakbayin upang makarating sa bawat istasyon. Bawat minuto’y isang  habang buhay na paghihintay.. Sana’y hindi na humito pa ang tren na ito.

Gusto ko nang makauwi..

Limang estudyanteng lider sa PUP ang kinasuhan ng pagnanakaw dahil sa paglalabas ng mga ito ng ilang sirang kagamitan ng paaralan upang dalhin at ipakita sa CHED na tunay na ang pasilidad sa PUP ay sadyang niluma na ng panahon at hindi na mapapakinabangan pa. Ang mga estudyanteng ito ang siyang nagunguna sa mga kilos protesta ng mga magaaral ng PUP laban sa hindi makatarungang pagtataas ng matrikula sa pamantasan, na mula 12php per unit ay magiging 200 php per unit na ito. Makikita na halos 2000 porsyento ang itataas sa matrikula kung sakali mang matuloy ang tangkang ito.

Tutulan ang di makatarungang pagtaas ng matrikula!

Anong magyayari kapag ang tangkang pagtataas ng matrikula sa PUP ay natuloy?

Libu libong kabataang mahihirap ang tuluyan ng mawawalan ng pagasa pang makapagtapos ng kolehiyo. Ang tanging karapatan ng mga kabataan na dati’y akala nilay natatamasa pa din nila ay ngayo’y bigalaan nalang ninakaw sa kanila. Ninakaw ng hindi man lamang nila nalalaman, ninakaw sa kalagitnaan ng kanilang pagasa at pangangarap na akala nila’y matutupad pa.

Ngayon, sa gitna ng pakikipaglaban ng mga iskolar ng bayan para sa karapatan ng bawat kabataan, pakikipaglaban para sa dekalidad, malaya at makabuluhang edukasyon, at sa gitna ng kanilang paninindigan para sa tama, sila pa din ang pinalabas na may sala. Agad na hinuli at kinasuhan ng pagnanakw upang ang mga ito ang lumabas na mali at masama at hindi na sila paniwalaan pa ng taong bayan. sila’y Inakusahan ng krimen na syang ang mga nagakusa ang dapat magtamasa. Idinetina sa salang pagnanakaw habang ang mga tunay na magnanakaw ay patuloy na malaya. Tunay ngang baliktad na ang hustisya sa ating bansa at ang kinikilala lamang nito ay ang mga taong nagsusulong ng kamalian.

Ngunit sa puso ng mga taong nakakaalam ng tunay na hustisya, kailan ma’y ang mga ginawa ng mga estudyanteng lider na ito ay hindi maituturing na isang krimen bagkus ay isang kagitingan at kabayanihan. Sila na hindi alintana ang baluktot na batas  at nalalaman ang kanilang sasapitin sa kamay ng maduming hustisya sa ating bansa, patuloy pa din silang lumaban at nanindigan para sa tama at karapatan ng lahat. Silay matapang na lumabas at hinamon ang mga gahamang kriminal na nakaupo para sa pagtatamasa ng lahat ng dekalidad, tunay at abot kayang edukasyon.

Ang pakikipaglaban para sa karapatan sa edukasyon ay kailan ma’y hindi magiging isang KRIMEN! ang pagnanakaw sa karapatan ng libu-libong Filipinong mahihirap na makapagaral ang syang tunay na krimen. Silang mga nagaalis sa mga kabataan ng karapatan ang siyang tunay na magnanakaw at dapat ikulong!

Ang pakikipaglaban sa dekalidad at abot kayang edukasyon ay kailan ma'y hindi magiging isang KRIMEN!

PALAYAIN ANG 5 ESTUDYANTENG LIDER!! PALAYAIN ANG MGA TUNAY NA BAYANI!!

Balitang balita ngayon ang PUP dahil sa halos araw araw na kilos protesta ng mga estudyante laban sa nakaambang na pagtaas ng matrikula sa pamantasan. Makailang ulit na ipinakita ang paghahagis at pagsusunog ng mga estudyante ng ng mga bulok at sirang mga kagamitan na anila’y hindi naman na mapapakinabangan pa at ilang taon na ding hindi mapakinabangan. Naging isa itong mabigat na isyu na umani ng ibat ibang reaksyon mula sa mga nakapanood at mismong nakasaksi ng mga pangyayari.

Nagulat ang aking pamilya ng mapanood nila ang balita. Hindi raw tama ang ginawa ng mga estudyante na paninira at panununog at itinuring nila itong maling paraan ng pagpoprotesta. Ganoon din ang sinasabi sa isang Fanpage sa facebook na syang kumokondena sa aksyong ito na ginawa ng mga taga PUP bilang pagpoprotesta. Ilang tao doon ang tila bumaba raw ang tingin sa mga magaaral sa PUP dahil dito. May iba pa na nagpakita ng matinding pagkahabag sa mga nasirang gamit, at may mga ilan pang nagbigay ng opinyon tungkol sa nakaambang na pagtaas ng matrikula sa PUP. -“kung magtataas man ng Tuition Fee sa PUP, maging challenge ito para sa mga ,magulang at estudyante, Magbanat sila ng buto at hindi puro asa lang“- sabi ng isa na magaaral din daw ng PUP na nagbibigay ng kanyang opinyon sa TFI. At makailang ulit pa, mula sa iba pang mga tao , pinagdiinan nila ang pagbabanat ng buto at dobleng pagkayod sa oras daw na magtaas ang matrikula, huwag umasa lang ng umasa palagi.

Anong karapatan ng mga taong iyan na magsalita tungkol sa mga nangyari kung ang tanging pinagbasehan lamang nila ay ang mga napanood nila sa telebisyon, at ang tanging impormasyon na nalalaman nila tungkol sa isyu ay ang mga inilahad ng di patas na pamamalita. Papaano mo maituturing na maling pagpoprotesta ang ginawa ng mga batang magaaral na ito kung ang tnaging layunin lamang nila ay ang pagtatanggol sa mga kagaya nilang kabataan na tinanggalan ng karapatan na makapagaral at niyurakan ng mga pangarap. Kahit papaano kong tignan ay wala akong makitang mali sa mga nangyari dahil kahit kailan ay hindi magiging mali ang pakikipaglaban para sa tama.

Siguradong lingid sa kaalaman ng mga taong iyan na pilit humuhusga sa mga nagpoprotestang istudyante na ang pagtaas ng matrikula sa aming pamantasan ay matagal ng isyu, at matagal na ding nilalabanan ng bawat iskolar ng bayan. Makailang beses na silang humingi ng pagkakataon sa pangulo ng pamantasan na kausapin sila tungkol dito ngunit tila ata bingi ang dapat sanang itinuturing naming ama ng pamantasan. at tila ata binulag na din niya ang kanyang sarili sa katotohanang pinapakita sa kanya ng mga iskolar ng bayan. Makailang ulit ding nagpabalik balik ang mga iskolar ng bayan sa tanggapan ng CHED, halos linggo linggo ata ay may ganitong pagkilos na nagaganap sa aming pamantasan, ngunit lahat ata ng inaasahan ng mga iskolar ng bayan na tumulong at makikinig sa kanila ay tuluyan ng nagpanggap na mga bingi at bulag. Maging ang kanilang mga sarili ay nagawa nilang linlangin. Kaya walang karapatan ang sinu man na sabihing mali an ginawa ng mga iskolar ng bayan, na masyado silang marahas at itinuturing pang mga barbariko. Ang ginawang aksyon ng mga iskolar ng bayan ay nagpapatunay lamang na ang Administrasyon ni Dr. Dante Guevarra at ang ating gibyerno ay hindi makikinig, at kailan may hindi titingin sa mga estudyante sa mapayapang paraan. Sila mismo ang nagtulak sa mga iskolar ng bayan para gawin ang itinuturing ng karamihan na marahas at maling paraan nila ng pagpoprotesta. Makailang beses nilang binalewa ang mga istudyanteng nakikiusap sa kanilang harapan na mapakinggan, ilang beses silang nagwalang bahala na nagpapakita ng mababang pagtingin nila sa kakayahan ng sama samang pagkilos ng mga iskolar ng bayan.
Ano ba ang mas marahas? Ang pagtapon at pagsunog ng mga sira at hindi na mapakinabanagn na kagamitan o ang pagsira sa buhay at pangarap ng libulibong kabtaang Filipino? Sabi nga ng isang tumatakbo ngayon sa pagka presidente Ang pagtaas ng matrikula sa PUP ay DEATH SENTENCE para sa libulibong kabataang Filipino.PUP lamang ang tanging pamantasan na nagbibigay ng abot kayang matrikula sa buong kapuluan. Sa pagtataas ng halos 2000 porsyento ng matrikula sa aming pamantasan, madaming kabtaang mahihirap ang matatanggalan ng pagasa at pangarap na makapagtapos ng pagaaral. Ano ba naman ang simbolikong paghahagis ng mga sirang kagamitan sa kawalanghiyaan ng kasalukuyang administrasyon sa PUP at maging sa atin bansa.

Magbanat ng buto? Isang malaking insulto para sa mga mahihirap ang pagsasabi sa kanila na magsumikap at doblehin pa ang kayod upang makapagbayad sila ng mataas na matrikula. Gaano ba kadaling humanap ng magandang trabaho ngayon na may maganda at karapat dapat na sahod? kapiranggot na porsyento lang ng mga Filipino ang makakapagsabi na maganda at karapat dapat ang kanilang kinikita kung ikukumpra sa porsyento ng mga taong ni panlaman tyan para sa kanilang sarili ay si sapat ang kinikita. At ang mga taong ito, kahit baliktarin pa natin ang mundo, walang katumbas ang hirap at tyaga nila sa pagtatrabaho.Dikit na sa lupa ang kanilang mga nguso sa sobrang pagsusubsob ng kanilang mga sarili sa pagtatrabahao, ngunit ano ag ibinibigay na kapalit dito ng mga taong pinaglilingkuran nila?… ang kakarampot na sweldo. Subukan ng mga huwad na taong ito na nagpapamuka ng kanilang magandang trabaho at sweldo na lumagay sa pwesto ng mga mahihirap na tao, baka unang pagpatak palang ng kanilang pawis ay hindi na nila kayanin. Sino man ay walang karapatang manghusga sa mga mahihirap na kaya nila dinadanas ang ganoong kalagayan ay dahil hindi dila nagsisikap, wala silang karapatan! lalo na yung mga taong hindi naman nakaranas ng kanilang paghihirap.

Sa panahon ngayon na ang tanging binabatayan para makuha mo ang pinapangarap mong propesyon at ang tanging pagaasa para maahon sa tila walang katapusang kahirapan ay ang iyong diploma, papaano na kapag libulibong kabataan ang hindi makakapagtapos dahil ang tanging pamantasan na nagbibigay sa kanlia ng pagasa ay tuluyan na silang tinalikuran at pinagkaitan.

Sa kahit anong paraan pa man yan, kahit anong pananakot at pagpigil man ang gawin at sabihin nila, ang mga ISKOLAR NG BAYAN ay hinding hindi nila mapipigil sa pakikipaglaban at paninindigan sa kanilang mga karapatan! kailan may walang kahit sinong makakapigl sa sama samang lakas ng mga kaluluwa sa lansangan na ang tanging ipinaglalaban ay ang tama!

Hindi ko alam pero isang nakakamanghang bagay ang pagdating ng mga taong tinatawag mong kabigan sa buhay ng bawat tao. At nakakamangha ang lubos na pagmamahal na naibibigay nila sayo ng walang hinihinging ano mang kapalit. Kusang lumalabas ang pagmamahal ng hindi nila namamalayan. Tunay na nakakamangha talaga.

Sa ika tatlong taon ko sa highschool naging malinaw sa akin kung sino ang mga taong maituturing kong tunay na kabigan. Taong 2006 ng tuluyan kaming sumumpa sa aming mga puso ng walang hanggang pagkakaibigan. Hindi man kami literal na sumumpa at nagsabi na habangbuhay kaming magiging magkakaibigan ngunit sa alam kong sa aming mga puso, itinali namin ang bawat isa sa.

Sa loob ng isang taon, hindi kami naghiwahiwalay, dahil magkakaklase pa kami noon. Palaging magkasama sa bawat proyektong gagawin at magkakasama sa bawat kalookohn. Kung iisipin natin, tila nakakasawa diba? na isinarado namin ang aming mga sarili sa isa’t isa, ngunit wala akong pakialam. Hanggat masaya kami at hindi kami nakakara,dam ng kasawaan dahil bawat araw, kami man ang lagit laging magkakasama, iisang muka ang makikita mo, iisang boses man ang aming marinig ay hindi kami kailan man nagsawa. Dahil walang ano mang dahilan upang magsawa kami sa isat isa, dahil bawat minuto, bawat oras at bawat araw na magkakasama kami ay isang bagong panahon at pagkakataon para sa amin, bawat araw na lumilipas ay bago, bagong kwento, bagong pangyayari at bagong alaala. Bawat araw ay bago kaya walang dahilan para magsawa.

Matapos ang isang taon na iyon, naghiwahiwalay kami. Nakakatawa dahil ilang baitang lang sa hagdanan ang nilayo namin sa isa’t isa ngunit napakalaki ng naging epekto nito sa bawat isa sa amin. Tila nagkaroon ang bawat isa ng kanya kanyang mundo. Nagkaroon din ng mga panibagong kaibigan, at iba pang  kaibigan na nakapagbigay din sa bawat isa ng kasiyahan na naramdaman namin sa isa’t isa sa mga panahon na kami ay magkakasama. Mas nagkaroon kami ng kaunting oras para sa isa’t isa, nalayo at nagkaroon ng kanya kanyang lakad. Sa mga panahong iyon ay tila dumaan kami sa isang malaking pagsubok. Nagkaroon ng tampuhan at ilang pagaaway. Tampuhan na tila mababaw para sa iba ngunit para sa amin ay malaking bagay. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, hindi pa din kami nawalan ng tiwala sa bawat isa. Sa bandang huli ay narealize namin ang aming mga kababawan at mga pagkukulang. At lumaki pa lalo ang barkadahan.

Sa ngayon ay magtatalong taon na kaming kolehiyo at tuluyan ng nagkahiwahiawalay. tuluyan na kaming lumakad sa sarili naming mga daanan na nakalaan para sa amin. Nararamdaman ko na habang papalapit kami ng papalapit para sa pagkamit ng mga pangarap namin ay papalayo naman ng papalyo ang distansya namin sa ista isa. Ngunit ang natanim sa aming pagkakaibigan ay hiwalay sa iba. dahil habang papalayo ng papalayo ang distansya namin sa bawat isa ay lalong nagkakalapit ang aming mga puso. Hindi man kami pisikal na nagkakasama, hindi man kami nakakapagusap, ngunit sa puso’t isipan namin ay magkakasama pa din kami. Nagtutulungan sa lahat ng bagay, handang sumuporta sa isa’t isa, handang tumulong ano man ang mangyari at sa kahit anong sitwasyon.Alam kong ang koneksyon sa bawat isa sa amin ay lalong tumitindi at hindi kailan man mapuputol. Sa oras ng pangangailangn, kalungkutan at hanggang sa kasiyahan ay nadyan pa din kami para isat isa.

Alam kong sa dulo ng tinatahak namng mga landas ay magsasalubong ulet ang aming mga daanan at kailan man hindi na kami muling maghihiwahiwalay.

———————————————————————————————-

Isang bagay ang nakakatawa sa at nakakabilib sa mga magkakaibigan. Kapag nagkaroon kayo ng pagaaway, paglipas ng ilang araw oh minsan nga ay ilang oras lang, makaklimutan mong agad bigla lahat at bigla nalang kayong magkakausap ng tila walang nangyari.

Isa pa, Kahit anong masasamang sabihin mo oh kahit lait laitin mo ang kaibigan mo tatawa lang sila. Walang magagalit at ibabalik pa niya sayo ang mga sinabi mo sa mas masasakit na salita.

Kapag may tampo oh anu mang sama ng loob sa kaibigan ay sasabihin mo ito sa kanya ng hindi na nagdadalawang isip pa. At kahit anong paliwanag, at kahit hindi na magpaliwanag ay bigla nalang mawawala ito at babalik na ulet sa normal ang lahat.

haha!

Noong una, bago pa man ako masanay sa kultura ng PUP ay inakala ko na lahat ng mga estudyante rito, maging ang mga kaguruan ay hindi tumtutol sa kanilang ginagawang pakikipaglaban. Ngunit habang tumatagal, habang palalim ng palalim ang aking kamalayan ukol sa isyung pang paaralan ay nakikita ko na madam rin palang tumututol sa mga taong ito na tinatawag nilang mga aktibista.

Kanina, nabanggit sakin ng isa sa malapit kong kaibigan— na syang isa din sa sumusuporta sa mga ipinaglalaban ng mga aktibista sa aming paaralan — na isa sa aming Prof. ( itatago ko sya sa pangalang Prof.P) ang nagbigay ng opinyon tungkol sa mga aktibista sa aming paaralan at maging sa kanilang mga ipinaglalaban. “NO TO TUITION FEE INCREASE!” ang bago ngunit inaamag na dati pa na isinisigaw ng mga aktibista. Ang sabi daw ni Prof. P sa kanyang mga estudyante ay “huwag makikinig at maniniwala sa mga isinisigaw at sinasabi ng mga aktibista. Ano naman daw ba kung tumaas ang tuition fee? parang 200 pesos per unit lang naman. magiging 5,000 php lang naman daw ang tuition na aming binabayaran, kakaunting diperensya lang mula sa 12php per unit na kasalukuyang tuition fee ng PUP ngayon. Ang mga estudyante ng daw ngayon ay nakakabili ng mga magagandang unit ng cellphone na may mataas na halaga, tapos ang 5,000 pesos na tuition fee ay hindi nila kayang bayaran?”, bukod diyan ay sinabihan pa nito ang mga aktibista na hindi nila alam ang kanilang mga sinasabi.

Marahil ay tama siya sa kanyang sinabi tungkol sa pagbili ng mamahaling unit ng cellphone samantalang sa pangbayad ng tuition ay wala. Dahil ganyan naman talaga ang mga tao sa ngayon, bastat makasabay sa uso, balewala na ang ibang mas mahahalagang bagay. Naalala ko ang isa kong kakilala na pinahinto ng kanyang mga magulang sa pagaaral sa kolehiyo sapagkat hindi na nila kaya pang tustusan ang pagaaral ng kanilang anak. Ilang buwan naman matapos nyang tumugil sa pagaaral ay nagdaos siya ng ika labingwalo niyang kaarawan, kung saan pinangutang ng kanyang mga magulang ng malaking halaga ang bawat sentimo na ginastos nila para sa isang engrandeng selebrasyon. Nasabi tuloy ng aking ama na ‘buti pa daw ang selebrasyon ng kaarawan ng kanilang anak ay pinangutang nila, ngunit ang pagaaral ng kanilang anak ay hindi nila magawan ng paraan.

Ngunit kung titignan natin at iisipin ng mabuti, puros walang saysay ang sinabi no Prof. P, hindi nya naisip, iilan lang ba na magaaral ng PUP ang mayroong magara at mamahaling unit ng cellphone— maging ako ay hindi kasali doon sapagkat napaglipasan na ng panahon ang modelo ng cellphone na aking ginagamit. Libu libo ang magaaral ng PUP, ngunit ilan lang ba sa kanila ang may kakayanan na bumili ng ganon?. Hindi nya nakita ang lahat ng anggulo bago niya binitiwan ang kanyang salita. Marahil sa estado ng kayang buhay at maging ng iilan lamang na estudyanteng kayang nakikita ay makakaya niyang makapagbayad ng 200pesos per unit na tuition fee, eh papaano naman ang karamihan sa populasyon ng magaaral sa PUP na sa 12pesos per unit nga ay hirap na hirap na sila makapagbayad ay itataas pa sa 200pesos per unit. Madami sa mga magaaral na ito ang guguho ang mga pangarap sapagkat ang tanging pamantasan na dati’y nagbigay sa kanila ng pagasa upang makapagtapos at matupag ang kanilang mga mithiin ay bigla na lamang silang inabandona. Nabaggit noon sa akin ng aking ate na ang PUP daw ay itinatag upang mabigyan ng pagkakataon makapagaral ang anak ng mga magsasaka at mahihirap sa Pilipinas kung saan sila ang may pinakamalaking porsyento ng populasyon sa bansa. Ngunit bakit ngayon ay pilit nilang itataas angtuition fee sa kabila ng matinding pagtutol dito ng mga magaaral?. Si Prof P. kabilang na ang pangulo/admin ng PUP ang tunay na mga walang alam. Alam kong dumaan din sila sa pgiging estudyante noon ngunit marahil ay hindi nila alam kung pano maging isang mahirap na magaaral,marahil ay sa maganda at mamahaling paaralan sila nakapagtappos kaya naman kahit kelan at hindi nila maiintindihan at pakikinggan ang isinisigaw ng mga magaaral sa loob ng aming pamantasan. At marahil isa din sa mga dahilan ni Prof. P kaya siya sumasangayon sa pagtaas ng tuition ay madadagdagan ang kanyang sahod, alam naman nating lahat kung gaano lang kababa ang sinusweldo ng mga Prof. sa mga state universities lalong lao na sa PUP.

Sila na mga tunay na walang alam ay pilit ipinagkakait ang edukasyon sa bawat mamamayan, kahit na alam nilang tuluyan nilang sisirain ang buhay ng bawat kabataan na hindi makakapgaral dahil sa mataas na matrikula ay pilit pa din silang nagbubulag bulagan at nagbibingi bingihan sa bawat sigaw ng mga estudyante. At pilit silang nagpapanggap na walang alam bagaman nalalaman nila ang magiging resulta ng kanilang makasariling mithiin.

Ikaw Prof. P ang tunay na walang alam at hindi nalalaman ang mga sinasabi. Ikaw ang dapat na hindi pakinggan ng mga estudyante sapagkat makasarili ang iyong pananaw. Ikaw kasama ang Admin ng aking mahal na pamantasan ay tunay na walang puso sa mga estudyante. At sila din ang pangunahing dahilan kung bakit ang mga kabataang ito ay patuloy na dumaranas ng abnormal na sitwasyon ng isang magaaral…

Wala kayong alam kaya wala kayong karapatan na magsalita.

Lumipas muna ang ilang oras bago ko tanggapin sa aking sarili na panaginip lamang ang lahat, ilang oras muna ak0 nanatili sa aking higaan at pinagisipan ang panaginip na talaga namang imposibleng mangyari sa reyalidad. Bakit ko ba inakala na totoo ang lahat? Hindi ko alam…

Bakit ba nagkakaroon ng panaginip ang tao? alam kong likha lang ito ng aking isipan at marahil ay kasama na din ang aking damdamin. Nakakainis, kung bakit ba kailangan pang magising mula sa magandang panaginip, kung bakit kailangan matigil ang akala mo’y walang hanggang kasiyahan na nakamit mo na. kung bakit sa dulo ng lahat ay kailanagn mong mapagtanto na ang lahat ng iyon ay kailan ma’y hindi maaring maganap.

Isang tao ang nakasama ko sa aking panaginip na wala naman talagang malaking kinalaman sa akin, madalas ko lang siyang makita sa aming paaralan kasama ang kanyang mga kaibigan p kaya namna ay magisang naglalakad sa pasilyo. Isang beses, habang nakaupo ako sa pasilyo, nakatulala at walang magawa dahil abala ang aking dalawang kaibigan sa paguusap tungkol sa kanilang buhay pagibig na kung saan ay wala naman akong interes kaya pinili ko nalang kausapin ang aking isipan. Napatingin ako sa hagdanan kung saan nakatambay ang grupo ng mga malamang ay magkakaklase, kabilang sa grupo na yun ang isang lalaking nakasuot ng itim na T-shirt, napatingin ako sa kanya at nakita ko na nakatingin sya sa akin, ibinaling kong bigla ang aking paningin sa ibang direksyon. Mula ng pangyayaring iyon ay lagit lagi nang iaagaw ng lalaking iyon ang aking atensyon sa tuwing siyay maglalakad sa aking harapan oh kaya nama’y sa tuwing kami’y magkakasalubong.

Bigla na lamang, naroon sya sa aking panaginip. Hindi ko alam kung bakit nais ko na sana totoo ang lahat ng pangyayaring iyon. Naaalala ko sa pagmulat ng aking mga mata ang aking damdamin, tuluyan ng nalunod sa panaginip na iyon. At buong araw, ang lalaking iyon sa aking panaginip ang lagit laging umookupa ng aking isipan.

Bukas, may pasok nanaman. Nasisiguro kong magkakasalubong nanaman kami, at alam kong ang taong nakita ko sa aking panaginip malayo sa taong makakasalubong ko…

Gising na.. gising.